Muziek als handvat

What’s on my Messy-Mind:

Je gaat dood.

Dat onweerlegbare feit, kan je oneindig depressief maken, in een overtuiging dat het allemaal zinloos en verspilde moeite is om wat-dan-ook te ondernemen of zelfs nog adem te halen.. en toch, ondanks dat we weten dat we vanaf onze geboorte beginnen met aftellen…gaan de meesten van ons naar het werk, studeren, maken vrienden en toekomstplannen en leven het leven!

In een recente studie gepubliceerd op de site van ‘NeuroImage’ word een mogelijke verklaring gegeven, waarom we niet met z’n allen constant in een existentiële crisis verkeren: De hersenen staan eenvoudig niet toe om de eigen dood als een dagelijks aanwezige reële bedreiging te zien.

De onderzoeker Yair Dor-Ziderman zegt: De hersenen weigeren eenvoudig te accepteren dat de dood, onlosmakelijk met onszelf is verbonden! ‘Er is een primitief mechanisme, dat zegt dat informatie die in de hersenen terecht komt en een relatie legt tussen onszelf en ons eigen overlijden, dat die informatie als ‘niet betrouwbaar’ wordt bestempeld en kan worden genegeerd.

Dor-Ziderman en zijn collega’s van de Bar Ilan University en het Lyon Neuroscience Research Center kwamen tot die conclusie door een test te ontwikkelen die hersensignalen kan meten die gekoppeld zijn aan ‘verrassing’.

Vrijwilligers keken naar een scherm terwijl hun hersenactiviteit werd gemeten. Vervolgens kwamen er meerdere afbeeldingen van een gezicht – soms van de vrijwilliger zelf – op het scherm voorbij flitsen , voordat ze weer een ‘nieuw’ gezicht lieten zien. Wanneer het ‘nieuwe’ gezicht voorbij flitste, produceerden de hersenen verrassingssignalen omdat het niet het beeld was dat de vrijwilliger mentaal als ‘volgende’ voorspelde.

Tegelijkertijd verschenen er ook woorden op het scherm naast de gezichten, voor de helft van de tijd gerelateerd aan de dood, zoals “overlijden” of “begrafenis”.
Wanneer iemand zijn eigen gezicht zag mét een van die doodsgerelateerde woorden op het scherm, werd het voorspellingssysteem van zijn hersenen uitgeschakeld en werden er geen verrassingssignalen geregistreerd.

“Dit suggereert dat we onszelf beschermen tegen existentiële bedreigingen, door onze ‘toekomstvoorspellende’ eigenschappen van de hersenen uit te schakelen geen belang te hechten aan terminale scenario’s waar het het ‘zelf’ betreft.” vertelde onderzoeker Avi Goldstein,
“of we categoriseren deze ‘bedreigende’ informatie als zijnde over andere mensen in plaats van onszelf.”

Natuurlijk kunnen we prima nadenken over onze eigen dood, zoals iedereen kan bevestigen die ‘s nachts wakker wel eens ligt en nadenkt over de zin van het leven.

Maar, hé, onze biologie, diep vanbinnen, schijnt tenminste te weten dat er niets goeds kan komen van een persoon die zich fixeert op Ellende.

Robert Smith en zijn complete discografie van ‘The Cure’ uitgezonderd, natuurlijk: En dát maakt het leven weer een stuk mooier!

Terug naar het Blog-overzicht: